7 april 2006. Een ongelukstijding: “Het is onze droeve plicht het totaal onverwachte smartelijk overlijden te melden van onze dierbare zeer gewaardeerde oud-voorzitter, later ere-voorzitter, de heer Danny Deckmijn.” Een bericht dat insloeg als een bom. Met ongeloof, ontzetting en tranen – soms uit onverwachte hoek – nam men kennis van dit tragisch bericht.
Vragen en reacties bleven niet uit. Op Belgisch-Flippijnse forums werd druk geconverseerd. Eén reactie trok mijn bijzondere aandacht: “Mijnheer, ik kende hem niet zo goed, ik ontmoette hem voor het eerst in een internetcafé in Cebu, een heel sympathieke man…”
Deze zinsnede is de aanzet tot dit schrijven. Danny was inderdaad een heel sympathieke man. Bovenal was hij ook een bijzondere man. Daarom deze introductie.
De meeste onder ons kennen Danny van de Filippijns-Belgische vereniging die hij niet enkel mee oprichtte, maar ook door zijn begeestering, gedrevenheid en onder zijn leiding liet uitgroeien tot een grote, zoniet de grootste ooit, Belgo-Filippijnse vriendenclub. Gedurende jaren demonstreerde hij samen met zijn team zijn organisatietalenten. Met goede gevoelens denken degenen die het mochten meemaken terug aan de gezellige samenkomsten, aan de vele groepsuitstappen, aan de picnicks, aan de sfeervolle en grote jaarlijkse barbecue en ook de kleinsten (nu bijna volwassen) aan de bezoeken van Sinterklaas.
In alle discretie. Weinigen weten het, sommigen ervaarden het. Danny was sociaal geëngageerd. Zijn motto: bereidwillig luisteren en oplossingen zoeken. Met succes kwam hij doortastend en efficiënt tussen bij de overheid, waardoor een Filippijns gezin in nood geregulariseerd werd. Door het opzetten van een actie samen met anderen kon een rolstoelgebruikster aan de noodzakelijke rolstoel geholpen worden enz…
Danny hield ontzettend veel van het Filippijnse volk. Hij bezocht dit prachtige land meermaals en steeds kwam hij terug met prachtige, emotievolle en soms ook grappige verhalen. Hij verdiepte zich in de geschiedenis, de zeden en gebruiken van wat hij noemde: mijn tweede vaderland. Dit liet hem toe nog beter te begrijpen, te steunen en met kennis van zaken te promoten. Zo hielp hij daadwerkelijk en was eigenlijk ook een tikkeltje de stuwende kracht bij het oprichten van een Filippijns culturele dansgroep, ook niet te beroerd om toen er een gebrek aan mannelijke dansers was, zelf vol overgave en in traditionele gewaad mee te dansen. Hij volgde op afstand en gaf morele steun toen een Filippijns zangkoor werd opgericht. Zijn grootste stunt: hij verwezenlijkte het dat zijn grote idool Freddie Aguilar met orkest kwam optreden in Haaltert, Gent en niet te vergeten in Brussel. Hij startte en was bezieler van het tijdschrift “BARKADA Newsletter”. Geen wonder dus dat Danny – gerespecteerd door de Filippijnse Ambassade en ereconsul – gevraagd werd toe te treden tot de prestigieuze ridderorde THE KNIGHTS OF RIZAL, afdeling Antwerpen (Diamond Chapter). Immers: houden van Land en Volk, bevorderen van de goede verstandhouding tussen volkeren, respecteren van de idealen van de Filippijnse nationale helden, opkomen voor recht, vrijheid, trouw en eerlijkheid zowel in woorden als in daden: dat was de levensstijl van Danny.
Op 23/01/2000 werd Danny:
SIR
DANNY DECKMIJN
KNIGHT OF RIZAL
Op 11/03/2001 werd Danny:
KNIGHT OFFICER
OF RIZAL.
Ik kan niet anders dan een traan wegpinken als ik
het banier en leuze van Dr. Rizal onder ogen krijg. NON
OMNIS MORIAR. (Niets in mij gaat verloren).
Heel toepasselijk!!!
SIR DANNY
DECKMIJN WE
HONOUR YOU.
Het was een eer u te kennen. Het was een
voorrecht uw vriend te mogen zijn. U hebt een onuitwisbare stempel gedrukt. U
blijft in ons verder leven.
We hebben er geen idee van hoe groot de pijn en het verdriet van zijn familie en in het bijzonder van zijn liefste echtgenote Nancy moet zijn. Laten we in zijn geest dezelfde vriend ook voor haar blijven en haar steunen waar we maar kunnen!
(Wetteren -10/05/2006- D.V)